قصر عشق

ديگر به تنهايي عادت کرده ام

و تمام لحظه هايم بوي تنهايي به خود گرفته است

گوشه نشين شده ام و درد دلم را براي ديوار زمزمه مي کنم

تنها اوست که ساکت مي ماند و به حرفهايم خوب گوش مي دهد

اگر با او از دلم نگويم پس با چه کسي بگويم ؟!

چون تو نيستي

در نبودت مرهم دردهاي التيام نيافته ام همين ديوار است

تنها اوست که هر وقت دلم مي گيرد سرم را در آغوش خويش مي کشد

تا کسي جز خودش اشکهايم را نبيند و به ناگفته هاي دلم نخندد !

گاهي که خشم وجودم را فرا مي گيرد بر تن ديوار مي کوبم

اما باز هم با مهرباني با من رفتار مي کند

و بيشتر از بيش به حرفهايم گوش مي دهد ...

ديوار به خاطر من ديوار شد

چرا که خوب مي دانست روزي تکيه گاهم مي شود

روزي ميزبان خلوت دلم مي شود

ببين عاشقت چه حال زاري دارد

که هر لحظه در نبودت ، او را ديوانه مي پندارند

حال تمام حرفهايي را که بايد در گوش تو نجوا کنم ، به گوش اين ديوار مي سپارم

تمام قصه هاي عاشقانه اي که بايد براي تو بخوانم ، براي ديوار زمزمه مي کنم

يادگاريهايم را نيز بر تن همين ديوار نقاشي مي کنم ...

اما کاش به جاي همين ديوار تو را داشتم و ديگر لحظه اي به سکوت عشق مجالي نمي دادم

اما افسوس که از برم رفته اي و من به همين ديوار گلي خو گرفته ام !

گوش کن اي عشق من

با تو سخن دارم ز دل

بشنو از ناگفته هاي

قلب من امشب ز دل

من همان ديوانه ام

که عشق تو دارم به دل

تو ببين اين ناله هاي

سر به دار اينک ز دل

با تو گويم از غمم

تا بشنوي اين راز دل

مي دهم آواز خوش

از حنجره امشب ز دل

گويمت من ليليم

حاشا کنم اين را ز دل

تا شوي مجنون من

از بي کسي امشب ز دل