| تبليغات | X |
قصـــــرعشـــــق
 آسمان خاکستري ست
و من که خيره به آسمان مي نگرم و افکار پريشانم که باز به سوي معبود قلبم سوق يافته اند در اين انديشه ام که آيا تو هم به من مي انديشي يا نه؟ قلبم با ياد تو آرامشي عجيب مي يابد گويي لحظه مرگ است هيچ آرزويي ندارم جز خوشبختي تو ... چه با من و چه بي من ولي من فقط و فقط با تو خوشبختم تو برايم عشقي والايي که به آن افتخار مي کنم مي ترسم ... مي ترسم نگاهي يا ندايي شيطاني تو را از من بربايد مي ترسم دستان گرمت را ديگر لمس نکنم مي ترسم امشب که ميروي فردا ديگر صدايت را نشنوم فکر جدايي وجودم را به لرزه مي اندازد عاشقانه دوستت دارم ... ..:: متنهای این وبلاگ متعلق به نویسنده آن بهاره می باشد کپی برداری از مطالب با درج منبع و ذکر نام نویسنده بلامانع می باشد::..  |
اسیر تنهایی !
در قلعه محصور قلبم خواستم تنهايي را به زنجير کشم تا نا اميد از روزگار نباشم ! آرزوهايم را در خاکش خواباندم تا هوسي در سر نداشته باشم ! تمام خاطراتم را به دست باد سپردم تا دلتنگ تو نباشم اما نشد ... که همه اش خواب و خيال بود ! چون لحظه اي که ياد تو مي افتم نفس در سينه ام حبس مي گردد هوا براي تنفسم کم مي شود چشمهايم مي لرزد و دانه هاي بلورين اشک بر روي گونه ام مي غلتد و همانجا مي ميرد ! در اين دنيا دلخوشي هايم کم نيست اما تو را که ندارم انگار هيچ دلخوشي برايم نيست ناخوش مانده ام چون چهره ات از خاطرم رفتني نيست ! حال با همه اينها تنهايي مرا در دام خويش کشيد و اميدم را از من گرفت خاطرات با تو بودن آزارم داد آرزوهايم همه بر باد رفت وحسرت عشق تو به دلم ماند ! نوشته اي از بهاره و سعید | پنجشنبه 14 آبان1388 | 13:45 | |
شوق دیدار
اختيار قطره هاي اشکي که از شادي حضورت به روي گونه ام مي غلتد با من نيست ! اختيار تپش قلبم که صدايش سکوت سهمگين اطرافم را ويرانه کرده است با من نيست ! نمي خواهم بگويم تقصير توست که اينگونه ام بلکه تقصير روزگار است که تو را از من دور مي سازد و دور از انتظار به يکباره تو را به من مي رساند ! چگونه قلم را در دست بگيرم و بنويسم وقتي که دستانم مي لرزد و قدرت نوشتن ندارد ! خوب مي دانم که نيازي به نوشتن احساساتم نيست برق نگاهم و تپش قلبم هر آنچه را که مي خواهم بازگو مي کند اما دل به شوق ديدارت مي خواهد بنويسد ! مي گويد چقدر خوشحالم از اينکه بعد از مدت ها تو را در کنار خود دارم و اين دنيا را بدون تو هرگز نمي خواهم ببين که چقدر دوستت دارم ! هنوز قلم از شادي حضورت در دستانم بي محابا مي لرزد و از خود گذشتگي احساسم نسبت به تو را نثار تن کاغذ مي کند ! نوشته اي از بهاره و سعید | پنجشنبه 7 آبان1388 | 20:0 | |
|
