| تبليغات | X |
عشق تو همچون يک خواب خيالي بر ذهن من سايه انداخته است
و چشمان من ياراي مقابله با آن را ندارد ...
کاش بار عشقت را کمي سبک تر بسته بودم و به کلبه قلبم آورده بودم
تا اکنون سنگيني آن مرا نيازارد ...
تو همه چيز را با خود بردي جز يک چيز
احساس من به تو را ، که به عنوان يادگاري به جا گذاشتي و رفتي
و حال از تو همان به يادگار مانده است
که نام حقيقيش عشق است ... آن هم عشق تو
بغض در حنجره ام و اشک در چشمانم
همچنان خيره به تو مي مانم ...
اين همه خاطره اينجاست ميان من و تو
باورم نيست چنين مي گذري ...
بغض را مي شکنم ، گريه کنان مي گويم
« همه رفتند از اين صحنه ، بيا و تو بمان »
تو به من مي خندي ... دل من مي لرزد
چشمانم را محکم ، به هم مي بندم
با خود مي گويم : همه اش خواب و سراب است
ولي ... در به هم مي خورد و مي بينم تنهايم
باورم نيست ولي ... رفته اي مي دانم
چه بگويم از خود؟ چه بگويم از تو؟
از غم تنهايي ... از غم بي فردايي ...
همه را گرد قفس مي بينم
ولي افسوس که خود را در کنج قفس
چه بگويم از صبح؟ چه بگويم از شب؟
که در اين دنيا نه صبحش معلوم
و شبش ناپيداست ...
من چه دارم از خود؟ دل ماتم زده بي فردا ...
من چه دارم از تو؟ غم تنهايي و عشقي رسوا ...
و در آخر چه بگويم؟ که هيچ ...
نيست درماني براي این درد
